Klaasje Kooiker uit Staphorst woont en werkt in Bunia, Congo, het epicentrum van de dodelijke ebola-epidemie. 'We vragen om gebed'
In dit artikel:
Klaasje Kooiker (52) uit Staphorst woont en werkt al ruim drie jaar in Bunia (provincie Ituri) in de Democratische Republiek Congo voor Wycliffe Bijbelvertalers. Ze zet zich in voor het toegankelijk maken van de Bijbel in lokale talen, waaronder het ontwikkelen van schriftvormen in gebieden waar die nog niet bestaan. Haar werk richt zich onder meer op het trainen van lokale staf op financieel gebied binnen vertaalprojecten.
In en rond Bunia is recent een uitbraak van het ebolavirus vastgesteld, met naar schatting 906 vermoedelijke gevallen en ongeveer 223 doden. Het epicentrum ligt in Ituri; de WHO heeft de situatie als internationaal noodgeval bestempeld, mede omdat het om de zeldzame Bundibugyo-variant gaat waarvoor nog geen goedgekeurd vaccin of gerichte behandeling bestaat. Deze stam is moeilijker op te sporen en kent volgens de WHO een sterftecijfer tot rond de 50 procent.
Het dagelijkse leven in Bunia is ingrijpend veranderd: grote bijeenkomsten zijn verboden, trainingen zijn afgebroken zodat deelnemers naar familie kunnen, er zijn strenge hygiënemaatregelen zoals handen wassen en temperatuurcontroles, en zieke mensen moeten thuisblijven. Ebola verspreidt zich niet via de lucht maar door direct contact met besmette lichaamsvloeistoffen; daardoor lopen zorgverleners en naaste familie het grootste risico. Klaasje meldt dat ze veel berichten krijgt over sterfgevallen onder collega’s en kennissen.
Tegoed aan steun vindt ze in haar geloof en in de organisatie: gebed en overleg met lokale en internationale partners bepalen het beleid van dag tot dag. Klaasje zegt: "Op dit moment heb ik geen plannen om terug te komen naar Nederland." De grens met Oeganda is voor personenvervoer gesloten. Vanuit Staphorst ondersteunt een thuisfrontcommissie, Woord van Hoop, haar en werft fondsen om een structurele inkomensstroom mogelijk te maken.
Klaasje en Wycliffe vragen om gebed voor bescherming en genezing, vooral voor Congolese zorgverleners, zieken en nabestaanden, en hopen op een snelle beëindiging van de uitbraak in een regio die al te maken heeft met vluchtelingen en onveiligheid.