Omleiding | Column Henk Folkerts

In dit artikel:

Vorige week reed ik naar Enschede om een vriend van bijna vijftig jaar te bezoeken. We realiseerden ons onder het koffiezetapparaat hoe lang die vriendschap al duurt: decennia vol gedeelde reizen, opleidingen en verhalen. Zijn leven lijkt stil te hebben gestaan — hetzelfde huis, dezelfde straat, dezelfde platenkast — terwijl de wereld om hem heen veranderde. Waar anderen regelmatig verhuizen uit behoefte aan iets nieuws, koos hij voor tevredenheid en dat werkt.

Onze band vraagt geen dagelijkse aandacht meer; ze voelt als een stil contract: je pakt het gesprek moeiteloos weer op, of je elkaar nu na een week of twee jaar ziet. Terugkijkend herinnerde de schrijver zich de tijd van de Sociale Academie in Hengelo en jarenlange woon-werkritten vanuit Vries en Assen, toen autoritten voorspelbaar waren en vertragingen vooral door een overstekende koe kwamen.

Nu, vanuit Emmen, ervaart hij diezelfde route naar Enschede als een serie hindernissen: oneindige wegwerkzaamheden, omleidingen en borden die lijken te fluisteren dat ze speciaal voor jou zijn geplaatst. De omleidingen voelen soms als een spelletje — links, rechts, plots een woonwijk waar navigatie het opgeeft — en zo eindigt hij weer bij hetzelfde afgesloten kruispunt. Met een knipoog vermoedt hij dat dit geen onderhoud meer is, maar een gedragsproef op Drentse automobilisten.

Als tegenwicht aan al die veranderende wegen staat de constatering dat sommige mensen onveranderlijk blijven. Dat is geruststellend: zonder zulke vaste punten raak je de weg in meer dan één opzicht kwijt.